dat was Schagen
Tja, dat was Schagen……
Weken van voorbereiding, begonnen met minuten te trainen, langzaamaan (;-)) uitbreidend naar kilometers mochten uiteindelijk niet baten.
In maart kon ik nog maar een paar minuten achter elkaar lopen maar kreeg van Martin het advies om toch in april te proberen minstens de 5 minuten of langer vol te houden…. Vol energie er tegenaan, ik moest toch écht die 10km gaan halen op 20 mei…. Twee van die goede, snelle mannen die mij zouden hazen, al dan niet binnen het uur, de 10 km te lopen!! Ik moest gewoon, van mezelf.
Naarmate april vorderde ging het ook met mijn minuten steeds beter en kon ik het zelfs 19 minuten achtereen volhouden zonder extreem last van mijn enkel….. Gevoelig was het wel maar niet pijnlijk! Het ging de goede kant uit! Helemaal blij met mijn eerste 19 minuten ging ik verder en verder en langer en langer. Op mijn Minimus, want die voelden goed aan en het leek of ik minder last had van mijn enkel, gewone gympen aan de kant, tijd voor de Minimus!!
Na mijn eerste 9 km euforie !! Helemaal blij, eindelijk weer eens een beetje lekker gelopen! Snel uitbreiden zodat ik klaar zou zijn voor de 10 km in Schagen. Doorgaan, lekker lopen, zoveel mogelijk, zo lang mogelijk en zo ver mogelijk….. Tja, tot en met vorige week leek het allemaal te kloppen, zelfs touwtje springen ging lekker! Tot afgelopen zondag…. 12 km die niet vanzelf gingen, ik moest mijzelf elke kilometer voorttrekken en niet in de verleiding komen mijn langeduurloop in te korten… Het was gelukt maar vraag niet hoe… Een paar dagen rust moest helpen, elke loper heeft zoiets wel eens, een dag dat het niet zo gaat als je wilt. Donderdag maar weer proberen, en toen voelde het ECHT niet goed. Veel last van mijn enkel, doorstralend naar mijn heup, oei, ik moet zondag in Schagen met die snelle mannen en vrouwen lopen, wat nu?? Afhaken, nee, minder kilometers lopen, nee, ik had het mezelf voorgenomen dus gewoon gaan en niet zeuren!!
Vanmorgen was het zover, natuurlijk was ik om half 5 al klaar wakker met een enorme knoop in mijn maag, waar komt dat toch steeds vandaan? Op de parkeerplaats van de “Buurvrouw” met een aantal tweeps afgesproken om al carpoolend naar Schagen te rijden, het begon al gezellig. In Schagen nog meer tweeps ontmoet en even bijgekletst. Stukje inlopen begon met regen maar gelukkig niet al te veel, dus redelijk droog gebleven.
Vanaf de start ging Ton best snel, maar ik kon nog redelijk volgen, de tweede kilometer mocht ik gelukkig iets langzamer maar ik kreeg steeds meer last van mijn enkel, even stoppen om de pijn weg te laten zakken, en weer verder. Waarschijnlijk toch iets te weinig ingelopen? Bij kilometer 3 hield ik het niet meer uit en heb Ton en Andrina (dank jullie voor je lieve zorgen) weg gestuurd om hun 10km af te maken zonder mij….. Ik heb dus alweer een loopje niet uitgelopen, bijzonder goed voor mijn zelfvertrouwen…NIET…. Na ongeveer 5 minuten op een verkeerspaal gezeten te hebben was de pijn iets gezakt en ben ik (rennend dat wel) terug gegaan.
Na enkele tranen heb ik alle tweeps “binnen” gehaald en hebben we er nog een gezellige middag van gemaakt!!
Nu maar weer even een (paar) stapje(s) terug, rustig weer opbouwen met minuutjes en snel vergeten wat er is gebeurt….. KAN DAT ??
Lekker doorgaan
Ik weet niet waar het door komt, andere schoenen (Minimus) of een andere loophouding (Lichtlopen), maar de laatste tijd kan ik mijn trainingen steeds meer uitbreiden. Ik ben ongeveer een maand of twee geleden weer stiekem begonnen met lopen, omdat ik het niet laten kan, kleine voorzichtige stukjes omdat ik toen nog niet wist of ik iets “blijvends” mankeerde aan mijn enkel.
Inmiddels is vastgesteld dat ik wel iets mankeer maar dat het niet iets is wat met een operatie ofzo verholpen kan worden…. was het maar zo makkelijk….
Dus ben ik mijn trainingen gaan uitbreiden, voorzichtig en met kleine stukjes kwam ik steeds verder. Nog voordat ik een hele dag bij Harry een workshop Lichtlopen ging volgen heb ik een paar Minimus aangeschaft. Die liepen vanaf de eerste keer heerlijk! Gewaarschuwd door meerdere twitteraars niet te snel te veel hierop te lopen heb ik het rustig opgebouwd maar ik was wel ongeduldig…het ging zo lekker op mijn Minimus… Uiteindelijk heb ik nog maar een keer of drie op mijn normale hardloopschoenen gelopen en loop ik nu nog uitsluitend op mijn Minimus, eigenwijs als ik ben.
Het ging zó lekker dat ik uiteindelijk vorige week, samen met mijn nichtje, al ruim een half uur achter elkaar kon blijven lopen, zij het in een rustig tempo. Hiervan kreeg ik vleugels en besloot om toch weer een keer wat langer te gaan lopen. Gister, Koninginnedag 2012, lekker vrij, en ook nog eens mooi weer, kreeg ik de kriebels…het moest er toch eens van komen…
Een leuke route uitgestippeld, met ruimte voor uitbreiding mocht het lekker gaan, ben ik om een uurtje of 7 op pad gegaan. Stukje inlopen langs de huizen en dan de “wijde wereld” in. Het ging vanaf de start al lekker, 5 minuten zonder stoppen had ik al lang niet meegemaakt, dan het lange fietspad op, weer 10 minuten zonder stoppen, kon ik nog langer?? En ja hoor, ik ging door, op mijn kiezen bijten maar de rest van mijn lichaam voelde goed, dus doorlopen! Het eerste stuk ging voorbij zonder dat ik er erg in had, ik keek op mijn stopwatch en had al 25 minuten gelopen…heerlijk ! Heel even genieten van het moment en de natuur en snel weer verder, ik had een doel ! Bij Wormerveer kwam het punt om te kiezen voor een “kortere” route langs de Provincialeweg of “langere” route over de Zaanse Schans, heel even geaarzeld maar toch de langere route gekozen en achteraf geen spijt !
Alles bij elkaar heb ik dus ruim 11 kilometer gelopen en ik voelde mij goed!! Voorzichtig ga ik toch denken dat het in Schagen mogelijk moet zijn om de 10 km binnen het uur te lopen?? Nog maar even oefenen en wie weet gaat het 20 mei toch lukken !!
Help me duimen hiervoor 
Specialist nr. Zoveel
Gisteren moest ik naar de “zoveelste” specialist.
Nadat ik eerst maanden lang door de fysio behandeld ben voor mijn enkel met de meest uiteenlopende technieken, die uiteindelijk niets hebben uitgehaald, ben ik doorverwezen naar een Orthopedisch Chirurg die met een MRI-scan constateerde dat ik een zg. Sinus Tarsi Syndroom heb aan mijn enkel. Deze orthopeed verwees mij door naar een andere fysiotherapeut om opnieuw mijn enkel te behandelen. Nadat ik uitgelegd heb wat ”die andere” fysio allemaal al geprobeerd heeft, moest hij toegeven dat hij daar niet veel aan toe kon voegen en verwees mij door naar de volgende specialist, de Podoloog.
Gisteren was ik dus bij de Podoloog. Ook hij heeft mijn “verhaal” aangehoord, gekeken naar de stand van mijn voeten en met het zg. echoapparaat gekeken of er ontstekingen zitten. Nu had ik net een uurtje daarvoor (hard)gelopen dus met een extra gevoelige enkel zou er toch iets te zien moeten zijn. Helaas…. niet veel bijzonders te zien maar hij vond wel dat het een ontstoken zenuw moest zijn en NIET de Tarsi dus beveelde mij een corticosteroïden injectie aan. Held die ik ben, en de negatieve verhalen die ik op internet en twitter heb meegekregen, zag ik dat dus niet zo zitten…. en vroeg hem om een alternatief. Ik bedoel, misschien kan ik door mijn voet anders te gebruiken mijn enkel minder belasten. Ik heb hem verteld over het lopen op blote voeten, wat ik nu doe, en dat ik iets minder last heb op mijn minimalistische schoentjes. Ik had mijn Minimus zelfs meegenomen om ze te laten zien, helaas begreep de goede man niets van het lopen op deze schoenen. Hij was erg verbaasd dat ik op zulke schoenen ga “joggen”, daar heb je speciale schoenen voor, waren zijn woorden…. Tja, ga iemand die niets van hardlopen weet maar eens uitleggen hoe dat werkt 
Uiteindelijk hebben we besloten om vooralsnog niet naar het Medisch Centrum in Naarden te gaan voor een injectie maar het te proberen met zooltjes…. niet van die zachte maar stugge, halve zooltjes. En omdat ik toch al gewend ben om te wachten, moet ik ook nu 3 weken wachten voordat ik ermee kan gaan lopen
Ergo, ik ben nog niets verder dan een half jaar geleden, toen de klachten begonnen, alleen heeft de “kwaal” nu een naam maar nog geen “kuur”……
Lichtlopen
Bij het lichtlopen is het de bedoeling dat je voeten onder je lichaamszwaartepunt landen met een zo kort mogelijk grondcontact en met een zo hoog mogelijke pasfrequentie.
Zo, dat is heel makkelijk opgeschreven, de uitvoering is een stuk lastiger. Maar laat ik bij het begin beginnen….
Tijdens de Afsluitdijkrun mocht ik als EHBO’r met de voorste lopers meefietsen (zie mijn blogje over de Afsluitdijkrun). Al kletsend met de lopers en van het ene ploegje naar het andere fietsend hoorde ik plots achter mij een loper roepen “ha, fijn een haas” Dat was Harry en hij wilde mij als fietser graag gebruiken als “haas” om bij het volgende ploegje lopers te komen. Dat deden we dus, hij lopen en ik ernaast fietsen voor het tempo. Snel bleek mij dat Harry mij eigenlijk helemaal niet nodig had om het tempo te maken… Wat kan die man lopen, ik heb met verbazing naar zijn techniek en soeplesse gekeken en dacht “dat wil ik ook kunnen” ! Het toeval wil dat Harry een maandje later op twitter meldde dat hij nog een plekje vrij had voor zijn workshop #lichtlopen… ik heb me gelijk aangemeld!
Gisteren, 24 maart, was het zover. Op naar Sneek om een hele dag met 7 anderen te leren lichtlopen. Na een valse start van mij (ik was natuurlijk weer verkeerd gereden) werden wij hartelijk ontvangen door Harry met koffie en koekjes. Na een korte introductie gingen we met z’n allen naar het park waar wij op de film gezet werden om zo onze huidige looptechniek in beeld te brengen. Toen begon het echte werk, oefeningen voor ontspanning, lichaamshouding, core-stability maar vooral leren met je hamstrings je benen op te tillen en je voeten maar kort de grond te laten raken…..pfff dat valt echt niet mee. Ik ga niet alle oefeningen uitleggen, dat moet je zelf ervaren. Na een dik uur oefeningen en stukjes lopen werd het tijd voor nog een filmpje om je vorderingen te kunnen zien.
Weer terug bij Harry, waar ons een overheerlijke lunch te wachten stond, hebben we met z’n allen de filmpjes “geanalyseerd” en gaf Harry de verbeterpunten aan. Met deze kennis in ons hoofd weer terug naar het park voor nog meer oefeningen…. Goed zorgen dat je landing onder je lichaamszwaartepunt ligt en je zo kort mogelijk de grond raakt, hemeltje, das toch lastiger dan het klinkt. Na nog eens een uurtje stukjes lopen en oefenen werd het tijd voor een laatste filmpje die we thuis bij Harry nogmaals gingen analyseren. Het was leuk om bij iedereen duidelijk het verschil tussen hun “oude” en hun “nieuwe” looptechniek te zien.
Het lichtloop-team
Om 17.00 uur was het weer tijd om naar huis te gaan, wat gaat zo’n dag snel voorbij, heel veel informatie gekregen, gelukkig staan alle oefeningen op papier, kan ik ze nog eens rustig nalezen en uitproberen. Ik heb een super leuke dag gehad, erg leerzaam en ik ga heel erg mijn best doen alles wat ik geleerd heb in praktijk te brengen.
Harry, nogmaals bedankt voor de geweldig leerzame dag én dat je me naar mijn autotje teruggebracht hebt, alleen had ik em nooit meer teruggevonden
De Uitslag
Vandaag is het dan eindelijk zover…. ik heb de uitslag van de MRI-scan van mijn enkel!
Al heel lang loop ik te tobben met mijn enkel, in het begin trok de pijn na een paar kilometer weg om ook weg te blijven, later bleef de pijn langer hangen en was doordringender. Toch maar even naar de fysio, die zit twee maal per week bij ons op het werk dus daar kun je makkelijk en snel terecht, want ik wilde perse de halve marathon van Spijkenisse lopen.
Van alles heeft hij geprobeerd, dry needling, fixeren met tape, massages, kijken op de loopband hoe ik mijn voeten neerzet… niets mocht baten. Na de halve van Spijkenisse had ik hem beloofd niet meer te trainen om te kijken of rust zou helpen. Vanaf half december tot bijna eind januari rust gehouden en elke week bij de fysio massage maar helaas, ook dat bleek niet te helpen.
Dan toch maar naar een orthopedisch chirug. Daar kon ik gelukkig snel terecht maar ook hij wist zo een twee drie geen diagnose te stellen. Wel liet hij direct röntgenfoto’s maken en een MRI-scan van mijn enkel. Op 7 februari is de scan gemaakt maar helaas kon ik voor de uitslag niet eerder terecht dan op 15 maart. Balen, lang wachten, dilemma’s, wat maak ik kapot als ik wel loop, wel lopen=pijn, niet lopen=frustratie !! Dit alles ging door mij heen tijdens het wachten. Toen het eindelijk 14 maart werd belden ze mij van het ziekenhuis dat de arts ziek was geworden !! Nog meer frustratie… gelukkig kon ik, na veel zeuren, bij een ander terecht en vandaag was het zover……. De Diagnose
Sinus tarsi syndroom
Er is pijn lateraal, chronisch van karakter en geprovoceerd door belasting, die daarna vaak een uur aanhoudt. Er wordt dan ook een gevoel van doorzakken aangegeven. Het is een posttraumatisch beeld op basis van meerdere distorsies met onvoldoende herstel.
Onderzoek
Bij inversie in maximale plantaire flexie treedt pijn en beperking op, terwijl ook plaatselijke palpatie zeer pijnlijk is.
Over het algemeen zijn er röntgenologisch geen afwijkingen te vinden.
Therapie
Beperkingen in de middenvoet moeten worden gemobiliseerd, de sinus tarsi zelf kan worden behandeld met een diepe injectie in de sinus met kenacort A10 (2x na 2-3 weken)
Dit heb ik dus…. Niets meer aan te doen. Nu mag ik wel gaan lopen maar onder begeleiding van een “goede” sportfysio en van “nul” af beginnen, wat dat precies inhoud zal de fysio mij vast wel kunnen vertellen…
Helaas kan ik daar pas 2 april terecht dus voorlopig maar weer wachten…..
Afsluitdijkrun anders……
Zondag 26 februari 2012 was het zover, de Afsluitdijk ging bedwongen worden door een ploeg hardlopers. Ik zou erbij zijn… helaas niet als hardloper…
Een paar maanden geleden begon het op twitter, allemaal tweetjes over het bedwingen van de afsluitdijk, hardlopend… In die periode liep ik nog redelijke afstanden dus ik was even in de verleiding om mee te gaan lopen. Maar een dikke 30 kilometer vond ik eigenlijk wel een beetje veel. Mijn grootste afstand tot dan toe was 25 kilometer dus ik zei tegen Martin, voor de gein, ik fiets em liever… omdat ik dat een jaar of 2 geleden al eens gedaan heb voor het Astma Fonds….
En ja hoor, Martin vond het een prima idee omdat ze toch verzorging en eventueel EHBO nodig hadden onderweg….
Vanaf dat moment ben ik dus “verzorger” geworden voor de Afsluitdijkrun! Tjonge, in het begin was het even wennen, niet lopen maar fietsen tijdens een loopje, maar mijn blessure werd in de loop van de winter al maar erger dus uiteindelijk was ik blij dat ik niet hoefde te lopen
In de ochtend moesten alle “vrijwilligers” verzamelen voor een briefing van Keimpe, Cor en ik zouden voorop fietsen en Wendy en Margo achterop. Na de briefing gingen we in twee busjes de route nog even controleren, de brug bij Kornwerderzand zou klaar zijn maar helaas, er was nog een afsluiting, het busje zou er niet doorheen kunnen en de lopers konden niet rechtdoor maar moesten een bocht maken…. drama natuurlijk als je verwacht “gewoon” rechtdoor te kunnen lopen….
Daarna door naar het startpunt waar Niels een bloedneus had gekregen, oei ik had een “gewonde” te verzorgen! In mijn ijver een vochtig doekje voor hem te vinden had ik nog bijna de start gemist, dus ik moest nog racen om voorop te komen met de fiets…. het vochtige doekje heeft Niels helaas nooit bereikt…
Vanaf de start reden Cor en ik voorop met de fiets, dan de auto van SBS6 en daarachter de lopers. Vanaf het ontstaan van deze loop is het plan geweest om er een gezellige, rustige duurloop van te maken maar een aantal lopers had dit scenario niet helemaal begrepen en gingen er als een “haas” vandoor. Er ontstond dus als snel een kopgroepje van een 8-tal lopers en Cor en ik moesten beslissen wie er met de kopgroep meeging en wie er bij de “achterblijvers” zou blijven. Aangezien ik de AED en de EHBO-tas bij mij had was al snel beslist dat ik bij de groep “achterblijvers” zou blijven.
Mijn geluk, want nu kon ik van groepje naar groepje fietsen en met iedereen een babbeltje maken, hoewel sommige lopers het babbeltje niet konden beantwoorden naarmate de kilometers vorderden… Begrijpelijk, ik zou ook geen adem meer hebben om te babbelen na 20 kilometer… Heel af en toe was er een loper die óf te snel van start was gegaan en een leeg batterijtje had óf pasgeleden ziek geweest was en dus niet voldoende kracht had verder te gaan, maar uiteindelijk heeft iedereen op eigen kracht de afstand overwonnen.
Daar gaan ze...
Al met al heb ik gelukkig mijn skills als moeder Theresa niet waar hoeven maken en is iedereen “gezond” aan de finish verschenen.
Jasja
Joost
Andrina
Na afloop was er nog de pastamaaltijd, reuze lekker en gezellig, nog even nakletsen met alle lopers en vrijwilligers. Ook was Marteijn van @Loopmaatjes nog even gekomen om ons twitteraars te ontmoeten, reuze leuk hem te ontmoeten !
Aan het eind wil ik beide organisatoren nog hartelijk bedanken voor deze geweldige dag !! Ik heb heerlijk genoten van deze dag die prima georganiseerd was !!
Martin en Jan
Mannen Bedankt !!!
Stiekem
Sinds 18 december 2011 (wat klinkt dat lang geleden) ben ik op “non-actief” gezet door de fysiotherapeut, niet lopen-niet fietsen, even rustig aan en kijken of rust helpt. Ik sta dus nu al een maand stil maar het gaat nog niet veel beter. Afgelopen vrijdag en zaterdag ging het iets beter dus ik kreeg de kriebels…..Loopkriebels wel te verstaan en het mooie weer joeg ze nog eens extra aan….De gedachte kwam in mij op, zal ik misschien toch even stiekem proberen een stukje te gaan hardlopen??
Omdat de CPC-loop er op korte termijn ook aan staat te komen (11 maart alweer) wilde ik toch eens kijken hoe of het hardlopen zou gaan. Ik had mij dus voorgenomen dat dit weekend uit te proberen, gewoon rustig dribbelen en kijken hoe het gaat.
Het liefste zou ik naar het strand gaan, dan kon ik ook nog mijn ervaringen met het lopen op blote voeten uitbreidden.
Zo gedacht zo gedaan, vanmorgen vol goede moed mijn hardloopkleding aangedaan, en hup in de auto naar Egmond.
Eenmaal op het strand aangekomen, lekker mijn schoenen uit. In het begin was het wat koud maar dat ging al snel over. Heel rustig over het strand gelopen, paar honderd meter heen en weer een paar honderd meter terug naar Chris die lekker wandelend mijn schoenen en mijn jas met zich meenam. De eerste paar keer ging het lekker, beetje stijfjes, maar wat wil je na een maand niets doen…
Ik kreeg wel veel verbaasde blikken over mij heen, maar tot uitgesproken reacties is het niet gekomen Helaas begon mijn enkel ineens toch weer serieus pijn te doen en ben ik gaan wandelen. Wanneer de pijn weggezakt was begon ik weer te dribbelen, het voelde zó lekker aan mijn voeten en mijn lijf….maar mijn enkel wilde helaas niet meewerken. Na een kleine 3 km het strand af omhoog de duinen in. Niet alleen de klim viel vreselijk tegen maar het mulle zand was veel kouder dan het harde zand en mijn voeten begonnen heel erg koud te worden. Gelukkig was Chris in de buurt met mijn sokken en schoenen die ik snel aangetrokken heb. Wel een raar gevoel weer je schoenen aan, of zou het aan mijn ijskoude voeten liggen ?
Wandelend door de duinen terug, genietend van het mooie weer en de stilte van de duinen zijn we nog wat “wild” tegen gekomen en aangezien wij echte helden zijn, zijn we er met een gepaste boog omheen gelopen.
Toch maar een ommetje maken...
Helaas is mijn heup zich na een kilometer duinen ook gaan bemoeien met mijn enkel en werd ook het wandelen steeds pijnlijker. Ik was blij dat we weer bij de auto waren en ik lekker kon gaan zitten.
Alles bij elkaar ben ik wél blij dat ik gegaan ben, het was heerlijk weer om buiten te “spelen” en mijn blote voeten hielden zich prima op het strand.
Mijn uiteindelijke doel, besluiten wél of níet naar de CPC, is nog niet bereikt…ik twijfel nog steeds…stiekem hoop ik nog mee te kunnen doen…….
Vooruitblik
Terugkijken naar 2011 wil ik eigenlijk liever niet. Er waren veel leuke en fijne momenten, maar ook minder leuke dingen. Niets ernstigs maar geen reden om weer terug te kijken.
Wat ik wel wil doen is vooruitkijken, naar een nieuw jaar, nieuwe kansen, nieuwe uitdagingen.
Als eerste moet ik weer “fit” zien te worden, 2011 is afgesloten met een enkelblessure (die overigens nog niet over is) dus de laatste weken van het jaar heb ik niet meer gerend. In overleg met de fysio wil ik eigenlijk weer zo snel mogelijk gaan hardlopen, de rust heeft tot nu toe nog niet het gewenste resultaat gebracht.
Mijn eerste uitdaging is de halve marathon binnen de 2 uur te lopen. Dus ga ik op zoek naar een geschikt schema om mijzelf sneller te maken dan ik nu ben. In 2010 was mijn “snelste” 2:04 maar in 2011 was dat gezakt naar 2:08 niet best. Deze PR ga ik proberen te lopen tijdens de City-Pier-City-loop in Den Haag. Gezellig door mijn oude buurtje lopen met paps en Chris als luidruchtige supporters. Een haas heb ik al gevonden op twitter, Frank wil deze eer graag op zich nemen tijdens de CPC!
Mijn tweede grote uitdaging is de marathon van New York. Deze zou ik in 2011 gelopen hebben maar omdat ik in het voorjaar van mijn fiets gereden ben en ik een tijd niet kon trainen, heb ik het idee om naar New York te gaan tijdelijk uit mijn hoofd gezet. Dit jaar wil ik ervoor gaan! Ik ben daar dan toch (mijn zusje bezoeken) en waarom niet? Lijkt mij geweldig om daar te lopen! Een eindtijd heb ik niet in mijn hoofd, gewoon lekker lopen en genieten, dat is wat ik daar ga doen.
Mijn derde uitdaging is niet zo zeer een uitdaging maar meer een experiment. Ik wil gaan proberen blootsvoets te gaan hardlopen. In het najaar heb ik al een aantal keren op het strand op mijn blote voeten gelopen en dat beviel zo goed dat ik dat wil uitbreiden. Van Peter heb ik al begrepen dat je voeten zich niet zomaar “gewonnen” geven om op straat zonder schoenen te lopen, maar stap voor stap wil ik het toch gaan proberen. Eerst even wachten tot het iets warmer wordt, dan ga ik ook de straten verkennen op mijn blote voeten.
Een aantal leuke uitdagingen voor 2012 dus maar de grootste wordt : zoveel mogelijk lekkere, gezellige en blessurevrije kilometers te gaan maken, want genieten is nog steeds wat ik wil doen tijdens en na het hardlopen
Mijn eerste “afgang”
Mijn eerste echte diepe dal heb ik bereikt…. Sparkmarathon in Spijkenisse! Aan de voorbereiding heeft het niet kunnen liggen, heb gewoon getraind op mijn manier, veel last van mijn enkel en met de langere duurlopen ook van mijn heup, maar dat mocht de pret niet drukken…Gewoon lekker lopen en genieten van de omgeving en het “afzien”.
Ik moet zeggen ik heb mij laten verleiden door het “geklets” op twitter want na de Halve Marathon van Amsterdam had ik het wel even gezien met de langere loopjes..zoveel last van mijn enkel..misschien wat rust nemen…maar het is zó lekker om te lopen !
Dus na Amsterdam, herpakken en trainen voor Spijkenisse. Op 18 december was het dan zover, ik ging meerijden met Martin die Gé en Mo ook de auto had. Gezellig onderweg met een twittervriend en twee van zijn maatjes. Had er helemaal zin in, hoewel ik ook wel zenuwachtig was, maar dat ben ik met al die loopjes… stom toch ?
In Spijkenisse aangekomen had ik afgesproken met Richard (ook een twitteraar) die zijn vrouw naar haar eerste Halve zou “hazen” en Cindy (ook een twitteraar) die gezellig met ons “langzamere” tempo wilde meelopen.
Bij de start was het weer prima, voor de tijd van het jaar, beetje fris maar droog! Dat is wat ik het liefst heb, droog en fris…
Na een kilometer of 4, toen wij op een dijk liepen, begon het echter te onweren… lichtflitsen en donder bijna tegelijk..bah ! En toen kwam de hagel… Eerst alleen maar lastig, pijn in je gezicht van die harde korrels, maar het wegdek werd alsmaar witter en gladder… en dat is waar ik een hekel aan heb…glad… Paniek sloeg mij om het hart… ik ben zó bang voor gladheid dat het eigenlijk niet meer normaal is. Ik begon zowat te hyperventileren zó bang was ik dat ik zou uitglijden…en dat terwijl iedereen gewoon doorliep… Ik heb nog even geprobeerd door te lopen, iedereen liep toch gewoon door, maar ik kon niet verder… Mijn “maatjes” heb ik laten gaan…ik ben gestopt…..
Toen moest ik nog terug….ik kende de weg niet….daarvan kan ik ook in paniek raken. Gelukkig waren er op het parcours voldoende mensen van de organisatie aanwezig om mij de weg te wijzen! Er was zelfs een vrouw die uit haar auto kwam om mij te troosten….ik zag er vast diep ongelukkig uit….
Terug in de kantine moest in uiteraard nog een poos wachten op mijn halve marathon “maatjes” Koud en ongelukkig voelde ik mij. Maar toen ze eenmaal binnen de 2 uur arriveerden bij de finish voelde ik mij gelukkig voor hun !! Richard had Rina toch mooi voor haar eerste Halve binnen de 2 uur naar de finish gelopen en Cindy was goed meegekomen!
Toen moesten we nog even wachten op onze marathonmannen…. de één na de ander kwam binnen na een uurtje of 3.20 (en later) Richard, Gerard, Marek, Gé, Rene en natuurlijk ook Martin die wéér een PR gelopen had 3.44 Top hoor onder deze omstandigheden!
In de kantine hebben we elkaars belevingen gedeeld…..heerlijk die euforie van die mannen die de hele marathon gelopen hadden, alle emoties liepen door elkaar, lachen, huilen, balen echt alles kwam los…. geweldig om die “stoere” mannen ook eens anders te zien…
Na alle stoere praatjes, broodjes worst, biertjes, koffie en chocomelk werd het tijd om naar huis te gaan. Om een uurtje of half 6 was ik thuis en heb gelijk een warm bad genomen, uiteindelijk was ik zonder veel te lopen toch erg moe geworden. Alle emoties kwamen nog eens los in het warme bad….opgeven doe je toch niet……
