Alternatief trainen
Tja, dan krijg je van de fysiotherapeut te horen dat het beter is om 10 dagen niet te gaan hardlopen… wat moet je dan… Marcel stelde voor om te gaan skeeleren, dat leek mij wel wat hoewel ik het nog nooit had gedaan. Marcel had nog een oud paar liggen van zijn vrouw die ik mocht komen halen en voor 5 euro had ik een beschermsetje op Marktplaats gescoord. Ik had er al direct schik in, best leuk dat skeeleren en je gaat nog snel ook 
Tijdens het skeeleren vrijwel geen last van knie en enkel, prima dus. Na een paar keer oefenen was ik al tot 5 kilometer gekomen, zwaar maar heerlijk! Toch niet zo gek dat alternatief trainen…
Afgelopen vrijdag was ik terug bij de fysio voor de evaluatie van de afgelopen 10 dagen, met wandelen nog steeds last van enkel en knie dus zelf was ik niet tevreden over de “hardloop-loze” dagen. De fysio trok echter een beetje wit weg toen ik hem vertelde over mijn skeeler-avonturen, hij vond het niet een geschikt alternatief voor mijn enkel… Dus nu mag ik (volgens mij voor straf) niet hardlopen, niet wandelen en vooral niet skeeleren… Wel mag ik, mits ik er geen last van heb, fietsen… gelukkig maar, anders kun je mij echt na een week of twee van het plafond schrapen…
Voor vandaag waren de weersvoorspellingen erg gunstig dus ik kreeg manlief makkelijk overgehaald een rondje met mij mee te gaan. Even gezellig samen 30 kilometer de polder door, niet te ver, de winterstop van manlief was erg lang, maar wel even lekker. Jammer dat ik dit ‘s ochtends vóór mijn werk niet kan doen, er zit geen licht op mijn fietsie…
Over 10 dagen mag ik een kwartiertje gaan hardlopen, gevolgd door 2 dagen rust en dan weer een kwartiertje… het is niet veel, maar misschien wel verstandig mij eraan te houden deze keer…
Tot die tijd maar zoveel mogelijk fietsen
Duintraining
De eerste paar keer dat ik in de duinen ging “hard” lopen vond ik het verschrikkelijk zwaar. Hier en daar van dat mulle zand, kleine kronkelweggetjes en boomwortels, je moet met elke stap goed opletten waar je je voeten neerzet. Nee, riep ik telkens, geef mij maar asfalt dat loopt veel makkelijker! Met name voor mijn, door Sinus Tarsi Syndroom geplaagde, enkel gaf dat ongelijke geen goed gevoel.
In de duinen
Alleen het is er zo mooi… en na die 21 kilometer op het asfalt van de Westrandweg was ik eigenlijk wel “klaar” met dat asfalt… dus wat doe je dan…
Martin nodigde mij uit om een keertje met hem en de Duinloopgroep van DEM op zaterdagochtend te komen trainen in de duinen. Na een paar keer merkte ik dat mijn enkels en kuiten minder moeite kregen op de smalle paden, ik ging zelfs een paar keer alleen naar de duinen en het beviel mij steeds beter. Dus sinds een paar maanden train ik nu elke zaterdag in de duinen en met de nieuwe oefeningen van de fysio gaat het steeds beter met mijn enkel ook!
Mijn been
Tot anderhalve week geleden… mijn enkel begon weer steeds meer last te geven en zelfs mijn knie werd weer pijnlijk… geen goed teken dus. Gelukkig deelt de fysio mijn zorgen en probeerde iets nieuws… tape… Vorige week van beneden naar boven, het ging gelijk beter met mijn knie maar nu had ik de hele dag last van mijn scheenbeen… Deze week van boven naar beneden getapet… schijnt een verschil te maken… maar nu had ik nog wel steeds last van mijn enkel en mijn knie…
Omdat het donderdagochtend (voor het tapen) met lopen redelijk lekker ging ben ik vanmorgen vol goede moed naar de duinen vertrokken voor mijn training, want met tape zou het toch beter moeten gaan? Eerst even alleen een beetje “warm” lopen, pfff dat voelde niet best aan, van mijn enkel tot mijn knie, mijn been was zeer pijnlijk. Twijfel sloeg toe, zou ik maar naar huis gaan, of zou ik het maar proberen… Toch besloten te blijven en met Jan mee te gaan voor een zogenoemd Besloten Parcours. Toen alle groepen zich gevormd hadden bleek ik de enige te zijn, dus ik zei tegen Jan dat hij wel met de gevorderden mee kon gaan, dan ging ik wel in mijn eentje een stukje hobbelen. “Je bent toch niet helemaal uit Zaandijk gekomen om in je eentje een rondje te lopen?” was direct de reactie van Jan “nee, we verzinnen wel wat anders” Aldus gingen we samen op pad. Na een paar honderd meter voegde zich nog een dame bij ons en na een kilometer kwamen er nog twee bij die uiteindelijk besloten hadden om met ons mee te gaan, waren we toch nog met z’n vijven, gezellig. Inmiddels had Jan bedacht dat we “minuten-training” gingen doen.
Eén minuut in rustig tempo en één minuut versnellen, en dat 16 keer… dan 4 minuten rust en weer 16 keer een minuut. De eerste sessie was zwaar, écht zwaar, door het mulle zand en de heuveltjes, maar ook omdat mijn onderbeen aanvoelde alsof hij werd samengeknepen door hele grote handen… elke stap was pijnlijk, met mijn kiezen op elkaar toch doorgelopen, ik wilde het kleine groepje niet vertragen. De tweede sessie ging wel iets beter hoewel ik de grote handen om mijn onderbeen nog steeds behoorlijk voelde. Na een tweetal minuten rust na de tweede sessie stelde Jan voor om het laatste stuk nog “even” te versnellen dan zouden we precies weer bij het parkeerterrein uitkomen. Het werden 7 minuten, pfff de laatste minuut moest ik er alles uitpersen maar ik had het gered!
Uiteindelijk waren dit 12 pijnlijke kilometers en ik was moe maar ZEER voldaan, alles behalve mijn rechter onderbeen, voelde goed aan.
Zelfs nu, de volgende ochtend, heb ik een goed gevoel in mijn lichaam, behalve, helaas, mijn rechter onderbeen. Maandag maar weer naar de fysio, wie weet kan hij nog iets anders verzinnen… misschien van links naar rechts tapen??
Spannend weekend
Ja, dat was het wel, een spannend weekend!
Eerst zaterdag het examen van Martin. Na weken van leren was hij inmiddels geslaagd voor zijn schriftelijk examen als LoopTrainer maar zaterdag moest hij het praktijkgedeelte afleggen. Hij had mij gevraagd of ik één van zijn “leerlingen” wilde zijn, hij moest er voor zijn examen minimaal 12 hebben, en natuurlijk kon ik niet wegblijven. Dus, tezamen met mijn persoonlijke fotograaf, ging ik zaterdagochtend naar Beverwijk om de training van de Trainer in spé te ondergaan. Zelf was ik ook best zenuwachtig maar Martin… die stond helemaal stijf van de zenuwen! Hoe kun je iemand geruststellen op zo’n moment… een knuffel, bemoedigende woorden, het helpt allemaal niets, een examen is altijd lastig!
Wat gaan we doen?
Eerst met de “groep” inlopen terwijl Martin zijn laatste vragenvuur over zich heen kreeg van de examinator en toen verzamelen voor de examentraining. Tjonge, als er iemand zenuwachtig was dan was het Martin wel, maar de hele groep was eigenlijk ook wel zenuwachtig, we waren nog nooit zó stil geweest tijdens een training…
Eerst een beetje loopttraining en vervolgens de kerntraining zoals dat genoemd wordt… voor mij was het voor het eerst dat ik op een atletiekbaan liep dus ik vond het allemaal best spannend! En dan die examinator die vanaf de kant toekeek…
Op weg naar de uitslag
Voor ons allemaal best spannend, we wilden vooral voor Martin extra ons best doen, maar ook voor de examinator wilden we geen fouten maken…
Uiteindelijk na een klein uurtje trainen en lang wachten tot Martin weer uit het kantoortje kwam met de examinator konden we met z’n allen proosten… Martin was geslaagd voor zijn examen!! Nogmaals proficiat Martin!! Eindelijk een officiële loop-Trainer!!
Zondag zouden we weer eens gezellig naar mijn vader in Den Haag gaan en normaal betekent dat dat ik, als ik wil hardlopen, extra vroeg moet opstaan om eerst te gaan lopen en dan naar mijn vader, ik ben nog steeds een ochtendloper. Maar voor deze zondag had pa bedacht dat ik maar in Kijkduin moest gaan lopen, hij wilde met Chris nog wat “computerdingetjes” doen en daar konden ze mij niet bij gebruiken… Tja en wat doe je dan als twitteraar?? Een oproepje op twitter zetten dus…
Rondje Kijkduin
Al vrij snel had ik iemand gevonden die wel en stukje met mij mee wilde lopen, Anne uit Den Haag, super leuk! Ik had haar nog nooit ontmoet, dus dat zou best spannend worden, zo’n eerste ontmoeting. Rond een uurtje of half 1 afgesproken op de atletiekbaan van Haag Atletiek en omdat Anne nog in haar herstelperiode zit gingen we eerst 3x 3 minuten op de baan lopen. Zij op haar blote voeten en ik, omdat ik het nog niet aandurf, op mijn minimus. Gezellig kletsend gingen de minuten snel voorbij. Daarna gingen we de duinen in waar ik zou gaan hardlopen en Anne zou wandelen, haar hardloopminuten waren inmiddels verstreken. Tja, van hardlopen is niet veel gekomen, we waren zó gezellig aan het kletsen… hoewel ik het op het strand niet kon laten… even de schoenen uit en stukjes hardlopen… heerlijk was het op het strand!!
Na afloop lekker even bij pa een broodje en een bakkie koffie als gezellige afsluiting van een leuke dag!
Toch weer lekkere kilometers gemaakt, ookal was het deze keer met veel wandelen tussendoor.
Een spannend weekend met het examen van Martin en de eerste ontmoeting met Anne maar wel heel erg leuk!
Lekker Lopen !
Lekker lopen, ja, dat doe ik weer de laatste tijd! Ik kan het wel van de daken schreeuwen maar het gaat echt steeds beter! Nog steeds niet pijnvrij en soms met een moeizame start maar ik maak vele heerlijke kilometers en dat maakt mij blij !!
Zelfs mijn ochtendloopjes gaan de afgelopen 2 weken goed, eventjes 4,5 km lopen voor het werk, niet veel, maar toch lekker soepel lopen en zonder al te veel last van mijn enkel. Dan ben ik echt de hele dag een blij mens en gaat ook het reizen met die malle trein een stuk makkelijker.
Training 23-2
Gisterochtend met het opstaan echter voelde mijn enkel toch weer gevoelig aan en met de Twiterrun van vandaag in mijn achterhoofd begon ik te twijfelen of ik wel naar de duintraining zou gaan… BAH… weer die twijfel… Toch maar naar Heemskerk gereden en daar gelijk vóór de training even een rondje gelopen om te zien hoe alles voelde. Stijve enkels en kuiten, maar verder oké, dus besloten met de basisgroep mee te gaan om niet teveel van mijzelf te vergen en toch te gaan lopen. Lekker rustig lopen en zien waar het “schip” strand… Uiteindelijk strandde het schip niet, ik heb een heerlijke training gelopen met 9,5 kilometers in de benen.
Twitterrun 24-2
Vanmorgen was er weer een gezellige twitterrun georganiseerd door Martin in de duinen bij Heemskerk. Gezellig met een ploegje twitteraars door de duinen lopen. Omdat het tempo en de afstand van de groep nogal verschilt had Martin 3 groepen gemaakt. De eerste groep zou het langst lopen (zo’n 30 km) de tweede groep zou later vanaf het parkeerterrein aanpikken (zo’n 20 km) en de laatste groep zou als laatste erbij komen voor ongeveer 10 tot 12 km. Goed geregeld en iedereen kon zijn “eigen” afstand kiezen. Bianca, Niels en ik zouden als laatsten aanpikken.
En ja hoor, vanmorgen met opstaan begon het al… slecht geslapen, last van mijn enkel en naar buiten kijkend lag er weer sneeuw… Houdt het nu nooit eens op met die winter? Weer twijfels… Bianca zou met mij naar Heemskerk meerijden dus afzeggen was geen optie, ik kon haar toch niet laten staan in Zaandijk?? Toch maar de “stoute” schoenen aangetrokken en gegaan… echt lol had ik nog niet.
Rob, Niels, Henk, Rob, Edwin, John, Bianca, Nesrine, Christine, Ron, Marcel, Martin en ik
Gelukkig was het onderweg niet erg slecht dus we kwamen zonder kleerscheuren aan op het parkeerterrein waar we Niels troffen. Even met z’n drieën ingelopen en rond 10:45 ontmoetten we de de eerste 2 ploegen die al wat kilometers gelopen hadden. Nu was de hele ploeg compleet en gingen we met z’n allen de duinen in voor de laatste ronde.
Rustig liepen Bianca en ik achter de ploeg aan, tja tegen de snelheid van onder andere Nesrine kan ik niet op, maar echt veel last had ik nog steeds niet. Helemaal verbaasd bleef ik gezellig kletsen en lopen en de kilometers gleden voorbij. De route was weer prachtig en mijn enkel hield zich opvallend rustig.
De snelle lopers kwamen af en toe terug lopen zodat de hele ploeg compleet bleef. Op de laatste kilometer moest John helaas afhaken omdat zijn knie absoluut niet wilde meewerken, maar verder zijn we allemaal bij elkaar gebleven.
Loop- en Appelkanjers
Na deze reuze gezellige loop zijn we met z’n allen naar het huis van Martin gereden waar we werden verwelkomd door Lia en Wendy met overheerlijke appelkanjers en koffie. Even gezellig nakletsen over de fijne route en de hoeveelheid kilometers van iedereen, want voor Bianca was het de eerste keer dat ze zover gelopen had! Top hoor!
Uiteindelijk heb ik 14 kilometer gelopen met opvallend weinig last van mijn enkel… en dat maakt mij een heel blij mens!
Kortom een SUPER weekend ook al leek het er in eerste instantie niet op
PS Martin en Lia nogmaals hartelijk dank voor de zeer gastvrije onvangst, de appelkanjers en de geweldige route! Helemaal TOP!!
Gezellig lopen
Vandaag had ik afgesproken met Esther om naar de duinen en het strand te gaan. Helaas woont Esther niet echt in de buurt van het strand dus voor haar komt het er bijna nooit van om even lekker uit te waaien op het strand. Omdat ze vandaag naar Schiphol moest, en dus redelijk in de buurt was, vroeg ze mij of ik het leuk vond samen een rondje te gaan hobbelen in de duinen en op het strand.
Aangezien ik tegenwoordig op de zaterdagochtend in de duinen train, ken ik gelukkig al een paar leuke routes en weet ik de weg naar het strand goed te vinden, dus een afspraakje was zo gemaakt en ik zou een leuke route bedenken.
De route
Op het laatste moment wilde Marcel ook met ons mee, hij heeft helaas voor hem zijn loop in Schoorl moeten afzeggen vanwege zijn blessure, maar een rustig loopje zag hij wel zitten, zeker met twee van die leuke meiden als wij . We hadden om een uurtje of half 12 afgesproken bij de duiningang en het was prachtig weer. Het had die nacht wel aardig gesneeuwd maar de zon scheen heerlijk dus de sneeuw die er lag zou ons niet deren.
Het was, vanwege het mooie weer, wel erg druk op het parkeerterrein dus we moesten uitwijken naar het parkeerterrein van de Patatoloog, geen probleem we zouden daar na afloop toch een patatje gaan eten.
Vol goede moed met z’n drietjes op pad, lekker kletsen en lopen. Helaas na een kleine kilometer moest ik afhaken… weer die enkel, nu ook de ander… toch nog wel last van de training van gisterochtend… ik kon geen stap meer verzetten… eventjes rust en weer proberen… na een paar honderd meter… nee het ging écht niet… Ik heb Esther en Marcel door laten lopen, we hoeven niet allemaal af te koelen toch? Steeds stukjes proberen te rennen maar het ging écht niet… zou ik ze dan maar samen verder op pad sturen…? Nee, dat wilde ik beslist niet, ik wilde meelopen, gezellig met z’n drietjes! Na ongeveer 3,5 kilometer leek de ergste pijn weg te zakken… ik ga het ook dit keer weer halen… hoopte ik…
En inderdaad, de ergste pijn bleef weg en het genieten kon beginnen. De duinen waren prachtig wit en de paden zeer goed begaanbaar, op sommige stukjes na maar dan gingen we gewoon in de verse sneeuw aan de zijkant lopen. Heerlijk was het.
Op het strand
Op het strand aangekomen kozen we er voor om eerst tegen de wind in te lopen, hoewel er weinig wind stond voelde je op het strand wel het verschil. Heerlijk genieten zo met je bolletje in het zonnetje, de branding ver weg en de duinen wit van de sneeuw. Na een kilometertje maar weer terug, we moesten nog een stuk door de duinen.
Bij de uitkijktoren dribbelend de hoge trap op en dan merk je wel dat de conditie toch niet meer is wat het was… tja een paar maanden niet naar je werk fietsen en grotendeels lui op de bank hakt er aardig in… Nog een stuk door de duinen, lekker kletsen en lopen, en voor we het wisten waren we weer terug op het parkeerterrein. Toch een mooie 12,5 kilometer op de teller.
Marcel, ik en Esther
Even lekker een patatje gegeten bij de Patatoloog waar we ook direct als rasechte twitteraars begonnen te twitteren. Hoe was het met onze Loopmaatjes afgelopen in Schoorl? Welke tijden hadden ze gelopen? Dat was natuurlijk ook voor ons “belangrijk” nieuws.
Al met al heb ik een heerlijke middag gehad, Esther en Marcel bedankt, ik vond het reuze gezellig met jullie te kletsen en te lopen
De laatste dag…
Na 3 maanden onvrijwillig thuiszitten komt er morgen (voorlopig) een eind aan mijn LekkerLuiLeventje, ik ga weer werken. En om deze laatste vrije dag te vieren wilde ik iets “leuks” gaan doen. Geen administratie, geen huishouden maar lekker hardlopen in de duinen!
Twee van de vier knuffels
Dus vanmorgen extra vroeg opgestaan, voor mij geen probleem, en eerst een uurtje of 2 “knuffelbuuf” gespeeld voor de poezels van de buuf. Een viertal lieve poezels die een beetje aandacht verdienen als de buuf wat langer van huis is om te werken.
Terug thuis mijn hardloopkleding aan, en ja hoor, het begint te hagelen en sneeuwen…. binnen 2 minuten zag de straat wit van die “rommel”. Tja, en dan durf ik dus niet met de auto te gaan rijden. Daar ging mijn plannetje… Maar volgens buienradar zou het rond een uurtje of 10, half 11 langs de kust droog zijn, dus maar iets later de deur uit.
Even over tienen de deur uit en ja hoor, ik was nog geen 5 minuten onderweg en het begon toch weer te sneeuwen en te hagelen… brrrr… maar ik zag in de auto dat het +3 graden was, rustig doorrijden het zou vast niet blijven liggen… hoopte ik…
Zon in Heemskerk
Eenmaal in Heemskerk aangekomen scheen het zonnetje Joepie! Helemaal blij stapte ik uit de auto en zette mijn Garmina aan, waar ik een leuke route in gezet had… dacht ik… waarschijnlijk is er iets toch niet helemaal goed gegaan want de route stond er niet in… helaas! Maar niet getreurd, er zijn daar ook “gepijlde” routes, dus om verdwalen te voorkomen, heb ik gemakshalve de “gele” route gevolgd.
De trap…
Alleen zit daar wel, halverwege de route, een akelige klim naar de uitkijktoren in, maar dat is dan weer een goede training voor de Trail des Fantômes die ik van plan ben te gaan lopen
Na een paar kilometer inlopen met wat stijve benen ging het eindelijk een beetje lekker en al genietend was ik helaas alweer snel terug bij het parkeerterrein. En wat doe je dan… gaan dwalen… of gewoon hetzefde rondje nog een keer? Ach waarom ook niet, gewoon nog een keertje, de omgeving blijft erg mooi en zo raak ik steeds meer thuis in de duinen. De tweede keer aangekomen bij die “vreselijke” trap voelde ik mij zó stoer dat ik er 2x op en af gerend ben… pffff morgen heb ik vast spierpijn in mijn bovenbenen…
Kiekeboe !
Halverwege het tweede rondje ging het mis met mijn zelfvertrouwen. Ik kom een bocht om, en wie staat daar midden op het pad?? Kiekeboe… zó groot… en zó eng… en ik helemaal alleen… brrr. Even een stukje terug gelopen in de hoop dat hij weg zou lopen, ik durf er écht niet langs. En ja, gelukkig sukkelde hij het struikgewas in, ik de hoek weer om, en daar stonden nóg twee van zijn companen… brrr… nog maar even wachten… Toen die twee ook naar het struikgewas gesukkeld waren kon ik eindelijk mijn weg vervolgen.
Weer bij het parkeerterrein aangekomen had ik toch 8,5 km gelopen en het was nog steeds lekker weer. Zou ik nog een rondje doen… en dan weer die engerds tegenkomen… nou nee… het was genoeg geweest. Ik heb genoten en het was mooi voor vandaag
Duinloopje De route x2
Sneeuw
Als ik ergens een hekel aan heb is dat aan sneeuw…. ja, leuk om te zien vanaf je bank in je warme huisje, maar niet om er doorheen te moeten ploegen! Vooral in de auto of op de fiets ben ik geen held in de sneeuw, al die gevaarlijk gladde plekken die meestal in de bochten zitten…. brrrr.
Gisteren ging het dus sneeuwen, op zich niet erg, ik hoefde nergens heen, dus lekker binnen blijven op de bank met een goed boek. Alleen had ik gepland om vandaag naar de duinen bij Heemskerk te gaan en dat moet met de auto. Tegen beter weten in had manlief voor mij de auto “thuis” gelaten zodat ik fijn naar de duinen kon gaan om een stukje te hobbelen. Helaas toen het vanmorgen licht werd lag de sneeuw er nog steeds en was het ook nog mistig. Daar ging mijn plannetje om naar de duinen te gaan… De hoofdwegen zouden best goed begaanbaar kunnen zijn inmiddels maar ik moet eerst nog de woonwijk uitrijden en die zag er nog steeds erg wit uit! Vervolgens adviseerde manlief mij ook nog om toch vooral maar thuis te blijven, hij kent mij
Kalverpolder
Maar ik wilde zó graag eventjes gaan lopen. Inmiddels was de mist weggetrokken en het zonnetje gaan schijnen, heerlijk loopweer dus! Even mijn stevige wandelschoenen aan dan maar en kijken of ik een beetje fatsoenlijk de wijk uit zou kunnen rijden. Niet dus…. pffff mij te glad overal…. dit durf ik dus écht niet aan…. held die ik ben… Dus het plan om naar de duinen te gaan was nu definitief van de baan, maar ik wilde tóch gaan lopen… Een route gevonden om zo snel mogelijk op het goed begaanbare fietspad te komen, een kijkje bij mijn, inmiddels favoriete, loopgebied leerde mij dat ik daar best kon lopen en thuisgekomen heb ik zowaar mijn loopkleding aangedaan!!
Kalverpolder
Ja, écht waar! Yvonne heeft, terwijl er sneeuw ligt, haar loopschoenen aangetrokken! Voorzichtig de woonwijk uitgegleden naar het fietspad en lekker met mijn bolletje in het zonnetje hobbelen! Heerlijk was het, een beetje stijve kuiten nog van de training van dinsdag maar verder ging het goed. Na het fietspad kwam de sneeuw, maar omdat de sneeuw hier nog redelijk “los” was ging dat ook goed Alleen boven op de bruggetjes eventjes rustig aan, want daar was het wel glad, maar erop en eraf was, door de roosters met ribbelranden, geen enkel probleem.
Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb GENOTEN!! Van het zonnetje maar stiekem ook een beetje van de sneeuw, want “off-road” merk je niet veel van gladheid
Nu, na een warme douche en met een lekker prakje lasagne van gisteravond, zit ik nog steeds na te genieten van mijn “avontuur” in de sneeuw, want voor mij was dat het echt! ….ik ben geen held….
Voetjes in de sneeuw
Training
Voor de tweede keer in mijn hardloopleven ben ik gisterochtend met een loopgroep meegegaan om te trainen in de duinen. Omdat het mij steeds beter bevalt in de duinen over de onverharde weggetjes te hobbelen, maar ik nog niet zo bekend ben met de routes, had ik Martin gevraagd of ik een keer (of vaker) met “zijn” cluppie mee mag lopen tijdens hun zaterdagochtend training. Op die manier kan ik de duinen leren kennen, de routes opslaan in mijn Garmina en ook nog even lekker lopen, win-win dus.
Gisterochtend om 9:00 uur verzamelde zich een grote groep met lopers, dit keer bij het huis van Gé waar we na afloop koffie met gebak zouden krijgen, om te gaan trainen. De groep werd gesplitst, Martin ging met de middengroep op pad en ik ging met Annelies met de basisgroep mee. Met de basisgroep omdat ik mijn enkel nog steeds niet vertrouw en het dus liever wat rustiger aan doe.
Tijdens het eerste stuk inlopen naar de duinen bleek direct dat de snelheid van de groep lopers (30 personen) best een eind uit elkaar ligt, dus ik kon op een heel rustig tempo inkomen zonder dat de hele groep op mij zou moeten wachten. In de duinen even rekken en strekken en weer een stuk verder lopen over de blubberpaden. Er werd regelmatig gewacht op de “langzamere” lopers dus ik hoefde niets te forceren. Tussendoor hebben we nog wat looptraining gehad en een koppelloop gedaan, met z’n tweeën in een driehoekje 2 kanten rennen, 1 kant wandelen en dat contra aan elkaar, erg leuk en ook fijn rustig voor mijn enkel.
De laatste kilometers terug naar het startpunt was ik eindelijk lekker warm gedraaid en kon ik prima meelopen met de voorste lopers. Voordat ik het wist waren we er alweer, we waren toch zo’n 1 uur en 20 minuten op pad geweest. Heerlijk gelopen en genoten van de duinen en de training. Annelies, nogmaals bedankt voor de leuke training, ik hoop er vaker bij te zijn op zaterdagochtend!
Training in de duinen
Twitterrun Heemskerk
Omdat de “Meidentraining” op 22 juli (zie ook mijn bericht) een groot succes was wilden we een herhaling van deze “training” onder leiding van Martin in de duinen van Heemskerk. Maar deze keer wilde ik er perse een stuk strand bij en, hoewel Martin niet dol is op het strand, hebben we hem toch zover gekregen hiermee in te stemmen.
Een datum was al redelijk snel geprikt maar omdat het “woord” op twitter zich snel verspreidt, kwamen er al vlug meerdere loopmaatjes bij die ook wel mee wilden lopen in de duinen en op het strand. Aangezien het looptempo van de groep die uiteindelijk mee zou gaan nogal uit elkaar ligt had Martin aan Annelies gevraagd de “langzamere” lopers te begeleiden (tegen het verdwalen) en hijzelf zou met de “snellere” lopers een langere afstand gaan lopen.
De avond van tevoren werd er nog ongerust getwittert over het weer… het zou deze ochtend nogal gaan waaien en regenen… Nu is een regenbui tijdens het hardlopen nooit zo heel erg, het is toch leuker als het droog is.
De hele groep bij elkaar
Om 10:00 uur werd er verzameld op het parkeerterrein en gelukkig was inmiddels de regen al een stuk minder. Het was een gezellig weerzien van al bekende tweeps en een eerste ontmoeting van “nieuwe” tweeps en gelijk zat de stemming er goed in. De eerste kilometers zouden we samen inlopen, daarna zou de snelle groep een andere kant op gaan en we zouden elkaar op het strand weer ontmoeten.
Zoals altijd kon ik de eerste kilometers niet echt meekomen, mijn enkel moet echt rustig op gang komen en als het tempo te hoog ligt vind mijn enkel dat niet fijn… en dat is zacht uitgedrukt… Na een kilometertje ging de snelle groep alvast vooruit en we zouden elkaar weer zien op een veldje om gezamenlijk rek- en strekoefeningen te doen. Of het nu kwam omdat ik niet zo snel liep en af en toe moest wandelen of dat Annelies toch een andere route had genomen maar wij kwamen nogal laat aan op het veldje en de snelle groep was al bijna klaar met de oefeningen. Toch nog even gezamenlijk een paar oefeningen gedaan en toen gingen we weer uit elkaar.
We hebben een prachtige route gelopen over blubberpaden en stukjes verhard en gelukkig hield mijn enkel zich erg rustig inmiddels. Iedereen in ons groepje kon het rustige tempo prima bijhouden, zelfs Bianca die nog maar pas loopt en van te voren een beetje nerveus was.
Harm, Jan, Bianca, Jolande, Annelies en ik
Bovenop de uitkijktoren even uitblazen voor een groepsfoto en daarna door naar het strand waar we de rest tegemoet liepen.
Op het strand lekker mijn schoentjes uit en eventjes door de branding gelopen, het water was niet eens zo heel erg koud. Helaas was het grotendeels vloed dus hadden we niet zo veel strand en het strand dat er was was erg zacht en zwaar en de wind was volop tegen. Toch eventjes heerlijk gelopen, eventjes want de snelle groep kwam ons al snel tegemoet, en toen gingen we al weer terug. Gelukkig wel met wind mee
Ontmoeting op het strand
Vanaf nu liepen we weer met de hele groep, een enkel keertje moest er gestopt worden voor de wat langzamere lopers, maar op zich ging het tempo prima voor iedereen.
Nog een paar blubberige slingerpaadjes en we waren alweer bij het parkeerterrein, toch zo’n 12,5 kilometer gelopen, ik was wel moe maar zeer voldaan, ik heb heerlijk gelopen en de route was weer prachtig!
Na afloop gezellig nog even koffie met appelgebak bij de “Patatoloog” en ik kijk weer terug op een zeer geslaagde en gezellige dag!
Nog even koffie/patat/erwtensoep
#AmelandHereWeCome
Met deze hashtag waren wij al een aantal weken met een groep hardlopers aan het twitteren. Er was op 15 december op Ameland een Adventurerun en daar wilden wij hardlopers dolgraag naar toe. Nu kun je Ameland alleen via de boot bereiken en om dat in één dag te doen is logistiek niet makkelijk, dus was er besloten een heel weekend te gaan, wel zo gezellig.
Het huis
Aangezien de groep enthousiaste lopers steeds groter werd moest er door Silvia een groter huis geregeld worden en dat is gelukt. Een prachtig Welness huis voor 12 personen, met zwembad, sauna’s en bubbelbad. Top hoor!
, naar binnen werkten alvorens naar Leeuwarden te rijden om de schalen verse sushi te halen voor de vrijdagmiddag borrel, dan naar de boot waar we Nesrine en Esther troffen, die nog maar nauwelijks op tijd aankwamen met de boodschappen voor het weekend. Bedankt nog voor het doen van de boodschappen dames! Wachtend tot we aan boord konden zagen wij ook Edwin, die, na 3 uur motorrijden, totaal verkleumd met zijn motor stond te wachten om ook aan boord te gaan.
Op de Wagenborg
Eenmaal op de boot werd het al snel gezellig, hoewel er in het begin lichte paniek was omdat er op de boot geen internetbereik bleek te zijn…. twitteraars kunnen nu eenmaal niet zonder internet, gelukkig ontdekten wij op tijd de gratis Wifi aan boord
Eenmaal in het huis waar ook Andrea en Harm waren moesten we wachten op Silvia en Ellemieke die een boot later zouden komen, voor we aan de sushi konden en een heerlijke pastamaaltijd bereid door Silvia kregen.
Mijn slaapkamer
De stemming zat er al snel goed in, en rond een uurtje of 11 werd er besloten dat het tijd werd voor het zwembad…. Ik naar boven voor mijn bikini maar toen ik mijn bedje zag overviel de vermoeidheid mij en ben ik lekker gaan slapen
Na een redelijke nachtrust bij het ontbijt begon het al, wat ik altijd heb, twijfels en een knoop in mijn maag. Bah waarom toch iedere keer! Met pijn en moeite twee boterhammen naar binnen gewerkt en wat oefeningen gedaan. Mijn enkel voelde niet zo goed aan dus… weer die twijfel… zal ik wel gaan of niet gaan… KomOp… je bent niet voor niets helemaal naar Ameland gekomen dus niet zeuren… én wees blij dat je “maar” 10 km hoeft te lopen en niet de 21! Toch maar mijn loopspullen aan en met z’n allen op weg naar de start.
De route
In het startvak sprak ik Ellemieke die aangaf dolblij te zijn als ze een tijd van 1:10 zou lopen. Aangezien ik zelf door mijn enkel niet meer kan versnellen vond ik dat een prima tijd dus besloot ik bij haar te blijven.
Vanaf de start gaf mijn enkel wederom aan dat ik een andere tak van sport moet zoeken, vooral in het bos met de blubberpaden en heuveltjes, moest ik flink doorbijten om niet te stoppen. Ellemieke liep rustig door en ik wilde perse bij haar blijven. Eenmaal op het strand voelde mijn enkel al een stuk rustiger aan en kon het genieten eindelijk beginnen! Het strand voelde heerlijk aan, we hadden de wind vrijwel mee, en ik liep die 1,5km als in een roes! Strand af omhoog door het mulle zand was zwaar maar gelukkig stond er de verzorgingspost waar ik even gestopt ben voor een bekertje lauw water. In de duinen ging het af en toe flink omhoog maar de paden waren breed en de ondergrond zacht door de dennenaalden. Wat liep ik lekker zeg! Zelfs de stukken wind tegen en het kleine regenbuitje konden mij niet deren! Helaas begon mijn knie de laatste 2 km ook te protesteren maar ook dat mocht de pret niet drukken, ik was lekker aan het lopen en de omgeving was mooi.
Eenmaal over de finish zag ik dat mijn tijd 1:04 was en ik was helemaal verbaasd! Ik had absoluut niet verwacht dat ik toch nog een redelijke tijd neer zou zetten gezien de prestaties van het afgelopen jaar! Nee, ik mag zeker niet ontevreden zijn over deze loop Ellemieke finishte 2 minuutjes later, met haar 1:06 was zij ook sneller dan ze verwacht had, top hoor!
Esther bijna bij de finish
Aangezien ik Esther, die voor het eerst een halve marathon liep op haar Five Fingers, beloofd had op haar te wachten bij de finish heb ik Edwin, Marcel en Ellemieke vast naar het huis laten gaan en heb ik mijzelf getrakteerd op een heerlijk bakje erwtensoep die ze verkochten op het gezellige “kerst-plein” in het dorp.
Omdat de halve marathon ruim 20 minuten na ons pas startte moest ik best lang wachten en begon ik het koud te krijgen, maar mijn wachten werd beloond want Esther kwam met een hele brede glimlach om haar mond naar de finish lopen, welliswaar opgelucht dat ze klaar was maar ook trots op zichzelf dat ze het toch voor elkaar had! Top hoor Esther!
Snel met Ronald en Merit naar het huisje voor een warme sauna en een lekkere douche.
Aan tafel !
‘s Avonds uit eten geweest, en tot in de hele late uurtjes nog gezellig nagekletst en veel gelachen. Rond een uur of half 3 gingen we moe maar zeer voldaan eindelijk slapen
De volgende ochtend nog even een ontbijtje met z’n allen en om 11 uur was het alweer tijd om naar de boot te gaan. Wat gaat zo’n weekend toch snel voorbij!
Door Nesrine werden Marcel en ik weer afgezet bij Burger King waar Chris ons ophaalde voor het laatste stukje naar huis en was het twitterweekend echt voorbij!
Bedankt Silvia, Ellemieke, Esther, Nesrine, Andrea, Merit, Edwin, Marcel, Ronald en Harm voor het super gezellige weekend, ik heb ervan genoten!!
